Monday, December 17, 2018

අගහරු හා සිකුරු ගැටෙන්නේ ඇයි?



දෙවන පරිච්ඡේදය

පිරිමින් ගැටළු විසදීමට ප්‍රිය කරයි, නමුත් ඔවුන්ගේ උත්සාහය වැරදුණු විට හා එය අගය නොකරන විට නිරායාසයෙන් ඔවුන්ගේ උනන්දුව අඩු වේ. මෙය පැහැදිලිව වටහාගත් විට පිරිමියා ගැහැණියට උදවු කිරීමට ඉතා දක්ෂ වන අතර එදිනෙදා ජිවිතයේ ආතතිය සමග සාර්ථකව ගණුදෙණු කිරීමට හැකි පුද්ගලයෙකු බවට පත් වේ. මෙම කෘතිය විසින් මේ උභතෝකෝටික 
ප්‍රශ්නය තේරුම් ගැනීමට පිරිමියාට උදවු කරයි. ගැහැණියගේ සහකරුවා මෙය කියවුයේ නැතත්, එහි තවමත් බලාපොරොත්තුවක් තැබිය හැකියි. අගහරු හා සිකුරු ගැටෙන්නේ ඇයි පිරිමියා විසින් ගැහැණිය තේරුම් ගැනීම පමණක්ම නොවන්නේය. එය ගැහැණිය විසින් තමන් පිළිබද වටහා ගැනීම හා ඔවුන්ට අවශ්‍ය සහය එලදායී ලෙස ගන්නේ කෙසේද යන්නයි. ගැහැණිය විසින් තම 
අවශ්‍යතා  ප්‍රකාශ කිරීමට නව ක්‍රම මෙමගින් උගනිවී. විශේෂයෙන්ම කාන්තා පාඨකයින් විසින් පිරිමියා දැනටමත් ඔවුන් වෙත ලබා දෙන සහය ඉවත නොයවා තබා ගැනීමට ඉගෙන ගනීවි.

මේ තවත් අවස්ථාවක්.

ස්ටීව්ගේ මෝටර් රථය ගරාජයට දමන හඩ ජෝඈන්ට ඇසෙන විට ඇය දරුවන් විසින් කා අවසන් කළ රාත්‍රී අහාර පිගන් පිරිසිදු කරමින් සිටියේය. ඔහු හදිසි දුරකථන ඇමතුමකට පිළිතුරු දෙමින් විසිත්ත කාමරය හරහා එමින් සිටියේය.

" මට විශ්වාස කරන්න බැහැ ඔවුන් එසේ කළ බව. ලිපිගොණු ලබන සති අන්තයට පෙර සම්පුර්ණ විය යුතුයි. අපි කොහොමද මේ සිකුරාදාට කලින් ඒවා දෙන්නේ, සදුදා වෙනතෙක් කාලය ලබා ගැනීමට නොහැකිද, පුළුවන් නම් උත්සහ කර බලලා මට දැනුම් දෙන්න."

ඔහු කාර්යාල බෑගය මේසය මත තබමින් මෙසට බර විය. ඉන්පසු ඔහු තම දුරකතනයේ වූ කෙටි පණිවිඩ පිරික්සන්නට විය. 

" ඔබේ දවසත් මගේ දවස වගේම අවුල් වගේ මට ඇසුණේ." ජෝඈන් පැවසීය. 
" ඔබ කැමතිද වයින් ටිකක් බොන්න? අපිට ඉදගෙන කතා කරන්න පුළුවන්, අද ගොඩක් දේවල් සිද්ධ වුණා."

" වයින්... ම්ම්ම්... එපා. " කියවමින් සිටි කෙටි පණිවිඩයකින් කලබල වූ ඔහු පැවසීය.
" මම හිතන්නේ බියර් එකක් බිබී ප්‍රවෘති බලන්න."

" මට ඔබේ දුරකථන සංවාදය ඇසුණා." ජෝඈන් ශීතකරණයෙන් බියර් බෝතලයක් ගෙන ස්ටීව් වෙත දිගු කරමින් පැවසීය. " ඒ කියන්නේ ඔබට මේ සති අන්තයේ කෙලිගේ හෝකි තරගය නැරබීමට වෙලාවක් නැති බව නේද. ඔහු එයින් ගොඩක් කණගාටු වේවි. මට මෙලනිව ඇගේ නැටුම් පන්තියටත් ජේක්ව බාස්කට් බෝල් පුහුණුවීම් වලටත් ගෙන යෑමටත් තිබෙනවා. මට එක මොහොතේ තැන් තුනක ඉන්න බැහැ."

" මට ඒ ගැන දැන් හිතන්න උවමනා නැහැ. එක නෙවෙයි මට තියෙන ගැටලුව, අපට මේ දිනය කල් දමා ගැනීමට නොහැකි උවහොත් මට මුළු ලෝකයේම තියෙන වෙලාව මේ සති අන්තේ තියේවි. නමුත් මම කුණු කුඩයක් වේවි. අපි ඒ ගැන මොනා හරි කරමු, වද වෙන්න එපා."

" නමුත් මටත් වගකීමක් තියෙනවා. ඔයාට හරියටම කියන්න පුළුවන්ද?"
" මම හිතන්නේ නැහැ මේ ගැන මුකුත් උදේ වෙනකන් කරන්න පුළුවන් වේවි කියා."

" හොදයි, ඔබ මොනවද රාත්‍රී අහාරය සදහා කැමති? ළමයි ගොඩක් කෑදරයි, ඔවුන් කුකුළු මස් සියල්ලම කා අවසන්."

" ප්‍රශ්නයක් නැහැ, ඔයා කැමති ඕන දෙයක්."

" හොදයි එහෙනම් අපි පැස්ටා නැත්නම්...."

" ඇත්තටම ජෝඈන්," ඔහු ඇයව නතර කළේය. " ඔයාට ඕන දෙයක්, මට ඒ ගැන හිතන්න ඕන නැ."

" නියමයි, මට සතුටුයි ඔයා මම දවස තිස්සෙම කන්තෝරුවේ වැඩ කරලා අවසානයේ සාප්පු ගිහින් ගෙනාව දේවල් ගැන ඔයා කළ අගය කිරීමට. මම අපි වෙනුවෙන් මොනා හරි හදන්නම්." යැයි පැවසු ඇය කබඩයක් විවෘත කළේය. " ඉන්පස්සේ කෙලිට ඔහුගේ ගණිත ගැටළුවක් සදහා උදවු අවශ්‍යයි. එයා හැමවෙලාවෙම වගේ පුහුණුවීම් වලට යන නිසා ඔහුගේ ලකුණු බොහොම අඩුයි."

" දැන් මට හිතන්නට ඕන එකම දේ නිදහසේ මේ සිනිදු සෝෆාවට වෙලා සිටීම පමණයි."

" තාත්තා  ඇවිත්..." කුඩා ජේක් ඔහුගේ බාස්කට් බෝලයත් සමග මුළුතැන්ගෙට පැමිණියේය. 
" සෙල්ලම් කරන්න එනවද?"

" කොහොමද කොල්ලෝ." ස්ටීව් වෙහෙසකාරී ලෙස ඔහු පිළිගත්තේය.

" දැන් නෙවෙයි ජේක්." ජෝඈන් ඔහුට පැවසීය. " ඔයාගේ තාත්තාට මහන්සියි. ගිහින් ඔයාගේ ඉස්කෝලේ වැඩ කරන්න."

" ඔයාලා කවදාවත් සතුටින් ඉන්නේ නැහැ."

ජෝඈන් හා ස්ටීව් එකිනෙකා දෙස බැලීය. දරුවා පැවසු දෙය නිවැරදි බව ඔවුන් දැන සිටියේය. සැබවින්ම එහි ඔවුන් වෙනුවෙන් කාලය නොවිය. ඔවුන් වෙහෙස වී වැඩ කලත් ඒවායේ සාර්ථකත්වය එහි ප්‍රතිපල ඔවුන්ට බුක්ති විදීමට කාලය නොවිය. වර්තමානයේ බොහෝ අබුසැමියන් ජෝඈන් හා ස්ටීව් මෙන් ඔවුන්ගේ එදිනෙදා දින චර්යාවේ පීඩනය සමග වැඩි වන ඉච්ඡාභංගත්වය හා ආකූලත්වය අත්දකින්නේය.

මේ අවස්ථාවේ එකිනෙකාට වෙනස් වූ අවශ්‍යතා පිළිබද වටහා ගන්නවාට වඩා ඔවුන් තම තමන්ගේ ගැටළු පිළිබද පමණක් සිතයි. ජෝඈන් හා ස්ටීව් බලන්නේ තම තමන්ගේ අගහරු/සිකුරු ක්‍රියාකරන ආකාරය පමණි. එය ඔවුන් අතර ගැටීම ඇති වීමට බලපායි.

ආතතිය මගින් අපගේ වෙනස්කම් වැඩි කරයි. 

සම්බන්ධතා තුළ විදවීම ඇති වන්නේ පිරිමියා සහ ගැහැණිය ආතතිය තුළ වෙනස් ලෙස හැසිරීම නිසයි. පිරිමියා පැමිණෙන්නේ අගහරුගෙණි, ගැහැණිය පැමිණෙන්නේ සිකුරුගෙණි. එමෙන්ම අපගේ ආතතිය මගින් වෙනස්කම් වැඩි කරයි. අපගේ වෙනස්කම් තුළ අප ක්‍රියා කරනා ආකාරය හදුනා නොගන්නා විට අගහරු හා සිකුරු ගැටේ.

______________________________________
  
      වර්තමානයේ අපගේ ප්‍රධානතම ගැටලුව නම් 
           පිරිමින් සහ ගැහැණුන් ආතතිය තුළ 
                  වෙනස් ලෙස හැසිරීමයි.
_______________________________________

මතු සම්භන්දයි.


Thursday, December 6, 2018

අගහරු හා සිකුරු ගැටෙන්නේ ඇයි?


පළමු පරිච්ඡේදය

මේ සැම නිවසකම පාහේ සෑම රාත්‍රියකම රග දැක්වෙන නාට්‍යක තිර පිටපතකි.

සුසන් තම අතෙහි වූ ලැප්ටොප් පරිඝනකය හා අනෙක් අතෙහි වූ බඩු මල්ල ආයාසයෙන් රදවාගෙන ඇය හා ඇගේ සැමියා වූ මාර්ක් පදිංචිව සිටි තට්ටු නිවාසයේ තම අංගනයේ දොරටුව විවෘත කළේය. 

" ආහ්හ්... සමාවෙන්න මම ප්‍රමාද වුනාට. මොන තරම් වැඩ ගොඩක්ද." නිවසට ඇතුළු වෙමින් ඇය පැවසීය. ඇය එහි ඇතුළුවත්ම විසිත්ත කාමරය දෙසින් රුපවාහිනියේ ශබ්ධය ඇසෙන්නට විය.

" කොහොමද වස්තුවේ." ඔහු පිළිතුරු දුණි. " මම තව විනාඩියෙන් එන්නම්, මේ පන්දුවට පහරදීම  බලන්නම ඕන."

ඔසවාගෙන ආ මලු මුළුතැන්ගෙයි මේසය මතින් තැබූ සුසන් මාර්ක් විසින් එතැන දමා තිබු බිල්පත් දෙස බලමින් ශීතකරණයෙන් වතුර බෝතලයක් අතට ගත්තේය. 

" මම සලාදයක් හදන්න දේවල් ගෙනාවා. ඉතිරු වුණු ටර් කි සමග ඒවා රෑ කෑමට ගන්න පුළුවන්." අලස ලෙස මුළුතැන්ගෙය දෙසට පැමිණෙන මාර් ක් හට ඇය පැවසීය.

" ඔහ්හ්... ඔයා එන්න ප්‍රමාද වෙන බව කියූ නිසා මම ඉතිරිව තිබු ටර් කි කෑමට ගත්තා. මම ගොඩක් බඩගින්නේ හෙම්බත් වෙලා හිටියේ." යැයි පවසමින් ඔහු ඇයව සිප ගැනීමට පහත් විය. 

" ඔබේ ඉදිරිපත් කිරීමට ඔබ සුදානම්ද?"

" මේකේ තවත් කරන්න තවත් වැඩ කොටසක් තියෙනවා, මං හිතුවේ එය රාත්‍රී කෑම වෙලාවට කලින් අවසන් කරන්න. එක තවමත් මා සිතු තරම් හොද නැහැ. මගේ අධීක්‍ෂණ නිලධාරියා මා පිලිබදව උනන්දුවෙන් ඉන්නේ. ඇත්තෙන්ම මා මේ පිලිබදව ඉතාම උද්වේගයෙන් සිටින්නේ."

" මට විශ්වාසයි ඔබ එය ඉතා හොදන් කර ඇති, ඔයා ඔනෑවට වඩා ඒ ගැන හිතනවා." ඔහු ඇයව අස්වැසිය. " ඔබ සැබවින්ම විශිෂ්ඨයෙක්."

" ඇත්තෙන්ම නැහැ. මට තවම හිතෙන්නේ නැහැ එක හරි කියලා. ඇත්තටම මෙක මට ඉතාම වැදගත්."

" සමහර විට අපි එළියට යා යුතුයි, මොනවා හෝ දෙයක් කන්න. එයින් ඔබව සංසුන් වේවි. මටත් පුළුවන් මේ පාපන්දු තරගෙන් ටිකක් ඈත් වෙන්න."

" ඔයා විහිළු කරනවාද? මගේ හිතේ දැන් මේ ගැන ගොඩක් කරුණු එක්රැස් වෙලා තියනවා. ඒ ටික ඉවර කරලා මට ඕන රෑට හොදට නිදාගන්න විතරයි."

" හොදයි, එහෙනම් අපි කෑම ඕඩර් කර..."

" මම හදන්නේ නිරෝගිව ආහාර ගන්න. පීසා වලින් එක කරන්න බැහැ. මම බිත්තර ඔම්ලට් එකක් හදන්නම්. නැත්තම් බිත්තර යෙදු පාන් හදන්නම්."

" ඕන එකක්."

" එක නෙවෙයි. ඔයා මගේ කළු කෝට් ඇදුම ගෙනාවද?"

මාර් ක්ගේ හැසිරීම දුටු ඇගේ ලේ කුපිත විය. " මට විශ්වාස කරන්න බැහැ ඔයා එක අමතක කළේ කොහොමද කියලා. මම ඒ ඇදුම හෙට ඉදිරිපත් කිරීමට අදින්න හිටියේ." 

" ඔයාට තව ඕන තරම් ඇදුම් තියෙන්නේ. ඉන් එකක් අදින්න පුළුවන් නේද..."

" එක නෙවෙයි නේ මෙතන ප්‍රශ්ණේ. මම ඔයාට උදේ යන්න කලින් මතක් කරා මේක ගෙනත් තියන්න කියලා."

" හොදයි, මම හෙට උදේම ගිහින් ලෝන්ඩරිය ඇරපු ගමන් එක ඔයාට ගෙනත් දෙන්නම්."

" වැඩක් නැහැ. මම උදේම යන්න ඕන."

" මට ඇත්තටම සමාවෙන්න සුසන්, මට ඒක අමතක වුණා."

" හරි. ඔයාට ගොඩක් ස්තුතියි. මට දැන් ඕන පොඩ්ඩක් නිදහසේ ඉන්න විතරයි. එතකොට මට පුළුවන් හෙට ඉදිරිපත් කිරීමට සුදානම් වෙන්න."

___________________________________________

මේ සංවාදයෙන් වැටහෙන්නේ සුසන්ට හා මාර්ක් හට ඒ සැන්දෑව සංසුන් කාලයක් නොවූ බවයි. ඔවුන් ගැටුමකට මැදිව සිටියා, එය ඇත්තෙන්ම කිසිම ආකාරයකින් ප්‍රේමාන්විත දෙයක් නොවෙයි. සුසන් හා මාර්ක් අතර ඇති වූ සිද්ධියෙන් පැහැදිලි වන්නේ වර්තමාන සමාජයේ සම්භන්ධතා තුළ ඇතිවන ඝට්ටනයයි. සුසන්ගේ පීඩාකාරී රැකියාව, ඇය සිය සැමියාගෙන් නිවසේදී බලාපොරොත්තු වන සහය, ඔහුගේ අතපසුවිම්, ඔහු නොසලකා හරින ඇගේ උද්වේගය වගේම ඇගේ ගැටළු සදහා ඔහු ඉදිරිපත් කරන විසදුම් වලින් ප්‍රශ්ණය තවත් උත්සන්න වන ආකාරය. 

ඔබ "අගහරු හා සිකුරු ගැටෙන්නේ ඇයි" කියවන විට ඔබට හදුනා ගැනීමට පහසු වේවි එදිනෙදා ජීවිතයේදී අප නිතරම ගැටෙන පිරිමි සහ ගැහැණු ඇත්තෙන්ම කොතරම් වෙනස්ද යන්න.

පිරිමි සහ ගැහැණු සිටිය යුත්තේ කෙසේද හා ඔවුන් වර්ණනා කළ කෙසේද ප්‍රායෝගිකව අප කවුරුන්ද යන්නට අප අභියෝග කළ යුතුයි. අපට එකිනෙකා වෙනුවෙන් ලබා දීය හැකි දේවල් මොනවාද, එමෙන්ම වර්තමානයේ අපට මුහුණ දීමට සිදුවන ගැටළු වලට එක්ව කණ්ඩායමක් ලෙස කටයුතු කර ගැටළු විසදා ගැනීමට කටයුතු කිරීම. අපව එකමුතු කර ලං කිරීමට හැකි පිරිමි සහ ගැහැණු චරිත වල සැලැස්මක් නිර්මාණය කර ගැනීමට අපට පුළුවන්.

අපගේ පවුලේ ඇති විශාලම ගැටලුව නම් පිරිමින් ක්‍රියාකළ යුත්තේ හා හැසිරිය යුත්තේ ගැහැණුන් ක්‍රියාකරන ආකාරයට හා හැසිරෙන ආකාරයට යැයි ගැහැණුන් අපේක්‍ෂා කරන අතර ඒ පිළිබද වැටහීමක් නොමැති පිරිමි ගැහැණුන්ට ඇත්තෙන්ම අවශ්‍ය කුමක්දැයි වටහා ගැනීමට නැවත නැවතත් වැරදි නිගමනයන්ට එලබේ. ගැහැණුන් හා පිරිමින්ගේ වෙනස හරි හැටි හදුනා නොගත් බොහෝ අඹු සැමියන් කෙමෙන් කෙමෙන් තමන්ට තමන් පමණක් බව සිතීමට පටන් ගන්නේ ඔවුන්ගේ සබදතාවය ආරම්භයේදී ඔවුන් එකිනෙකා වෙනුවෙන් පෙනී සිටි බවද අමතක කරමිනි. 

           __________________________________________________

            පිරිමින් ක්‍රියාකළ යුත්තේ හා හැසිරිය යුත්තේ ගැහැණුන් ක්‍රියාකරන 
             ආකාරයට හා හැසිරෙන ආකාරයට යැයි ගැහැණුන් අපේක්‍ෂා කරන 
             අතර ඒ පිළිබද වැටහීමක් නොමැති පිරිමි ගැහැණුන්ට ඇත්තෙන්ම
       අවශ්‍ය කුමක්දැයි වටහා ගැනීමට නැවත නැවතත් වැරදි නිගමනයන්ට එලබේ
     _________________________________________________________

මතු සම්බන්දයි!





Thursday, November 9, 2017

පරම්පරා



පරම්පරා තෙවන දිග හැරුම...



 "බඩු මුට්ටු පෙරලුවාට මං බය වෙයි. හ්හ්... උඔ ගෑණි කියන ඒවා නැතුව මේ වදාපු අම්මා කියන ඒවා විශ්වාස කරපන්..."

"අම්මා හරියට කතා කරන්නේ මේ පෙලවහා මගේ තනි කැමැත්තට කරගත්තා වගේ නෙවැ... අනිත් කාරණය පවුල් පන්සල් වෙලා දෑඅවුරුද්දක් යන්නටත් මත්තෙන් නෙවැ අම්මා මැණිකේට අඩත්තේඩකම් කරන්නේ...." මුදියන්සේ ගැටුම දුරගිය යෑම වලක්වනු පිණිස පැවසිය.

"හ්හ්... එහෙනම් දැන් එකටත් වැරදි මේ මං... මං කොයි තරං උඔට කිවුවද අර උඩුනුවර වලවුවෙන් ආපු යෝජනාවට එකග වෙන්නය කියලා. කොහෙද ඉතින්...  උඔ පිට ඔපේට මේකිට රැවටුණා. අන්තිමට ඉතින් අපේ මුදියන්සේලාගේ පරම්පරාව ගෙනියන්න එකෙක් නැති උනා නේවැ මේ වද ගෑණි නිසා..."යසෝ මැණිකේගේ මේ වදන් ඇසු මුදියන්සේ මවට කෑගැසීය...

"අම්මා මම නොකීවයි කියන්න එපා. ආයෙත් මං ඉස්සරහාපිට මැණිකේට වචනයක් කිවුවෝතින්......"

"ඇයි කිවුවෝතින් උඔ මට මක් කරන්නද මුදියන්සේ?" යසෝ මැණිකේ ගිගිලුවේය...
මං ඉන්නකන්  වලවුවේ වැඩ සිද්ද වෙන්න  ඕන මට ඕනේ විදියට... උඔට ඕන විදියට මෙතන වැඩ සිද්ධ වෙන්නේ නැ. අන්න එක මතක තියාගනින්..."


"අප්පෝ...." යසෝ මැණිකේගේ වදන් ඇසු මුදියන්සේගේ කෝපයෙන් ගිගිලුවේය.මුදියන්සේගේ අණට අප්පුහාමි නොපැමිණීම නිසා කෝපය ඉයවහා ගිය මුදියන්සේ වලව්ව දෙවනත් වෙන හඩින් අප්පුහාමි ඇමතීය.

"අප්පෝ... මෙහෙ වරෙන්..." ඒ වන විටත් වලව්වේ පිළිකන්නට වී මේ ගැටුම අසා සිටි අප්පුහාමි සරම පහත හෙළමින් කරේ දමාසිටි ලේන්සු කෑල්ලෙන් මුහුණ පිසදමමින් හනිකට ඉදිරිපසට පැමිණ මුදියන්සේ ඉදිරියේ පෙනිසිටියේය.

 "කරත්තේ ලෑස්ති කරපං අප්පෝ... "  යැයි කෝපයෙන් ගිගිලු මුදියන්සේ අඩි ශබ්ද නගමින් එතනින් පිටව ගියේ ටිකිරි මැණිකේ වෙතය...

මේ වන විටත් ඉස්තෝප්පුවේ සිදුවූ සියලු දේ අසා සිටි ටිකිරි මැණිකේ මුදියන්සේ              කාඔරයට ඇතුල් වන විට භය බිරාන්තවී සිටියේය... කිසිත් නොකියා කාඔරයේ දොර වසා දැමු මුදියන්සේ ස්වල්ප මොහොතකින් නිශ්ශබ්දතාවය බින්දේය.

"මැණිකේ ලෑස්ති උනා නම්..."

මුසියන්සේගේ කටහඩ ඒ වන විටත් නිවී තිබු බව තේරුම්ගත් ටිකිරි මැණිකේ"කොහේ   යන්න දෑ මුදියන්සේ..." ඇසීය.

"හාරිස්පත්තුවේ  අපේ පුංචි නිලමේලාගේ දිහා... ටික දොහකට එහෙ ගිහුං පස්සේ  මේවා පිළිවෙලක් කරගමු..." යැයි මුදියන්සේ පැවසුවද ඒ පිළිබදව ඔහුගේ සිතෙත් දෙගිඩියාවක් පැවතිණි.  පියාගේ  ඇවෑමෙන් පසු සියලු වතුපිටි තමන්  බලා  කියා ගත්තද ඒවායේ  නීතිමය අයිතිය තවත් තිබෙන්නේ යසෝ මැණිකේට බව මුදියන්සේට මතකය.

"අනේ අපේ මුදියන්සේ... එහෙම ගොහින් ඒ මිනිස්සුන්ටත් කරදරේ නේවැ... අපි අම්මලාගේ ගෙදර යං.."


 මතු සම්බන්දයි...















Saturday, June 13, 2015

එක රෑයක් පහ කොටස




"ආහ්හ්... මොකක්ද..." මම ආයෙත් ඇහුවේ සිහිය නැ වගේ...

"අතන කඩෙට ඔයා දැන් ගියා නේද නංගි... එතන මුදලාලි එක්ක දෙතුන් දෙනෙක් කතාවෙනවා ගෙමක් දෙන්න... ඔයාට තේරෙණවා නේ මේ රෑ තනියම කෙල්ලෙක්ට ඉන්න බැ කියලා... අපි මෙ සයිට් එක්කට යන ගමන්... කැමති නම් නගින්න මොනවා හරි කරන්න බලමු..."

වෙන කරන්න දෙයක් නැති නිසා මම කැබ් එකට නැග්ගේ හිතේ දෙගිඩියාවෙන්... නැග්ගට පස්සේයි හරියටම දැක්කේ මාත් එක්ක කතා කරපු කෙනා මට වඩා අවුරුද්දක් දෙකක් වැඩිමල් ඇති... කැබ් එක ඩ්‍රයිව් කරපු එක්කෙනා නම් ටිකක් එයාට වඩා වයසයි වගේ...

"නංගි ඔයා මේ රෑ පාරේ මොකද කරේ..." පලවෙනි ප්‍රශ්ණේ කැබ් එක ඩ්‍රයිවි කරපු කෙනාගෙන්... පස්සේ නම දැනගත්තේ ඒ අයියා සුරංග...මම අද උදේ කොලඔට ආව වෙලෙ ඉදන් උන දෙවල් කෙටියෙන් එයාලට කිවුවා...

"ම්ම්ම්... අපි අයේ ඔයාව කොලඔට එක්ක යන්නම්... උදෙට ඔයාට පුලුවන් නේ ගෙදර යන්න..." අනිත් කෙනා කිවුවා... එයා තරංග...


"පිස්සුද බං උඔට... දැන් අයේ කොහොමද කොළඔ යන්නේ... බ්‍රේක් ඩවුන් එකට සයිට් එකට යන්නේ උඹෙ ආච්චිද..." සුරංග කෑගහන්න ගත්තා එයාලාගෙ රස්සාව බේරගන්න ඔන නිසා... දෙන්නම ටෙලිකොම් ඉන්ජිනියර්ස්ලා... රෑ කිතුල්ගල සයිට් එකක
බ්‍රේක් ඩවුන් එක්කට යන ගමන් ඉදලා තියෙන්නේ...

"ඒ කියලා බං මෙ කෙල්ලව ටවර් එකට එක්ක යන්න යැ..."

"අනේ මංදා බං මෙවා අහක යන කුණු... දැන් මොකද කරන්නේ..."

"මෙහෙම කරමු... හෙඩ් ඔෆිස් එකට කොල් කරල කියපන් කැබ් එක
බ්‍රේරෙක් උනා යන්න වෙන්නෙ නැ කියලා අපි අයේ එනවා කියලා..."

"එහෙනම් උඔම කතා කරපන් මට නම් බැ...""උඔලා නම්..." කියලා තරංග එයාලාගේ හෙඩ් ඔෆිස් එකට කොල් කරා...

කොළඹට එනකොට පාන්දර තුනට ළගයි... එයාලගේ ඔෆිස් එකේ ගෙස්ට් එකේ මට කාබරයක් ලැස්තිකරලා දිලා එයාලත් නිදාගන්න ගියේ උදෙට මාව ස්ටෙශන් එකට ඇරලවන්නම් කියලා... උදේම ගෙදර යන්න බලාගෙන නාදුනන තැනක මම ඇස් පියාගත්තේ හිතේ දෙගිඩියාවෙන්...

-මතු සම්භන්ධයි-





Thursday, June 11, 2015

එක රැයක් හතර කොටස



පාර මරු වෙලා මම කාර් එක තියෙන තැනට ආවම තරුණ කෙනෙක් ඇවිත් ප්‍රශ්ණාර්තෙකින් වගේ මගේ දිහා බලලා...

"ඔයා දෙව්මිණිද?" කියලා ඇහුවා...

"ඔව්"

"අහ් හරි එහෙනම් මම ඔයාව ගෙදරින් බස්සන්නම් නගින්නකෝ..."

මම නගින්න දොර අරින්න හදනකොටම...

"බැග් එක දෙන්න" කියලා මගෙන් බැග් එක අරගෙන... එයා කාර් එකෙ ඩිකිය අරින්න ට්‍රයි කරන ගමන්

"අඩො මෙක ඇරපන්කො බන්..." කියලා ඇතුලේ ඉන්න එකෙක්ට කිවුවා...


කාර් එක ඇතුලෙ ඉන්න උන් හිකි හිකි ගගා හිනා වෙවි මොනද කිවුවත් එක එලියට ඇහුනෙ නැ... කෙල්ලෙක් එක්ක ඉන්න එකට විහිලුවක් වගේ... බැග් එක දැම්මම මත් කාර් එකට නැග්ගා... කාර් එකෙ තව කොල්ලො දෙන්නෙකුයි ඉස්සරහා සිට් එකෙ කෙල්ලෙකුයි... එහා පැත්තෙන් අර කොල්ලත් නැග්ග නිසා මැද ඉන්න එකා මගේ ඇගෙ වැදුනයින් සොරි කිව්වා...


උන්ගේ ලොකෙට මං ගැලපෙන්නෙ නැ කියල හිතපු නිසාම මම කතා නොකර හිටියා... කොහොමත් ඉතින් අදුරන්නෙ නැති අයත් එක්ක මොනව කතා කරන්නද... කාර් එක මගක් යනකොට ඉස්සරහා සිට් එකේ හිටපු කෙල්ල එක පාරටම...

"අනේ ඩාර්ලින් බි කෙයාර් ෆුල්..." ගැවේ ඩ්‍රයිව් කරන කොල්ලා කර් එක වෙන පාරවල් වලින් අස්සෙන් දානකොට...

බකස් ගාලා හිනා යන්න ආව නිසා එක නොපෙනෙන්න මම ජනෙලෙන් එලිය බලගත්තා... අනේ ඇත්තට මෙහෙමත් කෙල්ලො පුදුම තොදොලයක්... වැස්සකට වත් තෙමිලා නැතුව ඇති හිතෙනව කියන කතා වලට... යන දිගටම ඒ විකර කියවිල්ල තමයි...


කාර් එක තැනක නවත්තලා මත් එක්ක කතා කරපු කොල්ලා බැස්සා... එත් මට බහින්න බැනේ... වටපිටවෙ ගෙයක් තිබ්බෙත් නැ... ටිකකින් මෙන්න අර කොල්ලා වෙන කර් එක්ක යන්වා... එතකොටම කාර් එක ඩ්‍රයිව් කරපු කොල්ලා කියන්වා...

"නංගි ඔයා මහෙෂ්ලාගේ ගෙදර වැඩට නේද ආවේ... බහින්න මේ එයාලගෙ ගෙදර..." කියලා...

බහින්න කිවුවම තවත් ඉන්න බැරි නිසා මම බැස්සා... බැස්සම මහෙෂ් ඇවිත් බැග් එක අරන් දිලා ඇතුලට යන්න මං එන්නම් කියලා යන්න ගියාම මම බැලුවෙ ගේ දිහා... ටවුන් එකෙ වගෙ නිසා ගෙයක් කියලා පාරට හිතන්න අමාරු වුනාට ගෙට්ටුවෙන් ඇතුලට ගිහාම තමයි දැක්කේ ගෙයක් තියෙනවා කියලා... නවත්තලා තිබ්බ වාහන ගොඩ පහු කරගෙන මම ගෙදර දොර ගාවට ගිහින් හිටගත්තේ කාට කතා කරන්නද හිතා ගන්න බැරුව... එතකොටම ගැණු කෙනෙක් ඇවිත් මාව පහුකරන් ගියා දැක්කෙ නැ වගේ... අයෙත් එනකොට මං බලන් හිටියේ කතා කරන්න... එත් "පොඩ්ඩක් ඉන්න" කියගෙන අයෙත් ඇතුලට ගියා... පස්සේ ආයෙත් ඇවිත්...

"අහ් ඔයාද පුතා එක්ක අවේ... පොඩ්ඩක් මෙතනින් වඩි වෙලා ඉන්න ඇ..." කියලා එලියෙ
තිබ්බ ප්ලාස්ටික් පුටුවක් පෙන්නුවා...

බැග් එක බිමින් තියලා මම ගිහින් වාඩි වෙලා පැය බගයක් විතර ගියාම අයෙත් අර ගැණු කෙනා ආවා... එත් ෆොන් එකේ එල්ලිලා... ටිකක් එතනම කැරකි කැරකි කතා කරලා ෆොන් එක තියලා මං දිහා බැලුවා...

"ම්ම්ම්... මෙකයි අපේ වැඩට ඉන්න ගැණුළමයි ටික එනකොට අට වෙනවා... කාබරේ යතුර එයාලා ගාව... එ
කන් ඉන්න වෙනවා..." කියලා හිනා වෙලා අයෙත් ඇතුලට ගියා...

එතකොට වෙලාව හතයි කාලට විතර ඇති... ටිකකින් ගෙදර දොරත් වහල දැම්මේ මම එළියේ ඉද්දිම... හරියට මෙ ගෙදර ඉන්න ඔන විදිය අගවන්න වගේ... කාර්ඩ් මර්ක් කරන්න කිවුවට එක වැඩක් කිවුවෙත් නැත්තේ මට වෙන්නෙ බැලමෙහෙවර කරන්නද කියලා මගෙ හිත අහන්න ගත්තා...
එලියේ මදුරුවොත් කකා මම හිටියෙ තිරණයක් ගන්න බැරුව... උඩ බැල්කනියේ අර කොල්ලයි යාලුවො සෙට් එකයි පර්ටි දනවා වගේ... කතා කරන්නවා හිනා වෙනවා ඉවරයක් නැ... මෙක හරියන්නේ නැ... පලවෙනි දවසම උඔට මෙහෙම නම් සලකන්නේ හිතගනින් කෙල්ලෙ මෙකෙ අස්සේ ඉන්නෙ කොහොමද කියලා... මට තේරුණා මෙතන මෙ විදියට වැඩ කරන්න බැ කියලා... මම ආවෙ ගෙදර වැඩකර කමට නෙවෙ නේ කියලා මටම කියාගත්තු මම බැග් එකත් අරගෙන එලියට බැස්සේ අයෙත් ගෙදර යන්න හිතාගෙන... එත් මේ රෑ... මටම ප්‍රශ්ණාර්තයක්... එත් රෑයක්වත් මෙතන ඉන්න බැරි නිසා මම බැග් එකත් අරගෙන මහාපර පැත්තට ගියේ බස් හොල්ට් එකට යන්න හිතාගෙන...

කිරිබත්ගොඩින් අවිස්සාවෙල්ල බස් එක්කට නැග්ගේ අවිස්සාවෙල්ලෙන් කොහොම හරි  නවලපිටිය හරි ගිනිගත්හෙන හරි බස් එකක් අල්ලගෙන පුලුවන් නිසා... එත් අවිස්සාවෙල්ලට එනකොට රෑ එකොලහත් පහු වෙලා... මේ වෙලාවට බස් තියෙයිද කියලා දෙගිඩියාවක් හිතට ආවේ බස් ස්ටැන්ඩ් එක දැක්කම... තැන තැන ඉන්න මිනිස්සු දෙතුන් දෙනෙක් ඇරුනම බස් එකක්වත් නැ... වටෙටම ගිහින් බැලුවත් බස් නැති නිසා ඇරලා තිබ්බ නයිට් කඩෙකට ගිහින් "නවලපිටියට යන්න බස් නැද්ද දන්නෙ නැ" කියලා ඇහුවේ වෙන අහන්නවත් කෙනෙක් පාරෙ නැති  නිසා...


එතනත් පිරිමි බීලා වගේ හිටියේ... "මේ වෙලාවට කොහෙද නංගි බස්..." එහෙම කිය කිය කඩෙ හිටපු උන් මගෙ දිහට හැරෙනකොටම කැබ් එකක් ඇවිත් කඩේ ඉස්සරහා නැවෙත්තුව... එකෙන් බැහැලා දෙන්නෙක් කඩේට ආව  නිසා හැමොගෙම අවදානෙ එකට ගිය අතරෙ මං ඉකමන්ට කඩේන් එලියට පැනලා පාරේ ඉස්සරහට ආවේ කරන්න දෙයක් හිතගන්න බැරුව... ටික දුරක් පාරෙ ඇවිදගෙන එනකොට පාරත් පාලුයි  බල්ලෙක්වත් පාරෙ නැ... එත් එක්කම අර කැබ් එක ඇවිත් මං ගාවින් නැවැත්තුවා... එක ඩ්‍රයිව් කරන් ආපු කෙනා ඔලුව එලියට දාලා කිවුවෙ දෙයින් මගෙ පපුව ගැහෙන්න ගත්තා...

"නංගි අතන කඩේ කට්ටියක් කතා වෙනවා ඔයා ගැන... කැමති නම් ඉක්මනට කැබ් එකට නගින්න..." 



-මතු සම්භන්දයි-



Saturday, May 30, 2015

එක රැයක් තුන කොටස




අයෙත් අර කොල්ලා... මු මෙතෙන්ට කොහෙන්ද ආවෙ හිත අහනවා...

"නැ මං බස් එකට ඉන්නේ..."


"කොහෙට යන්නද... තනියෙන්ද යන්නේ..."

අනවශය ප්‍රශ්න කියලා හිතන නිසා මං උත්තරයක් දුන්නේ නැ...

"නමවත් අහන්න බැරි උනා... කොහෙද කොච්චියෙන් බැහැපු ගමන් දිව්වා නේ..." ඌ එක දිගට කියවගෙන යන්වා...

"නොම්බර් එක දෙන්න පුලුවන්ද..."

රවලා ඌගේ දිහා බැලුවෙ හොදවයින් දෙකක් කියන්න... එත් එවෙලෙම කිරිබත්ගොඩ කියලා කැගහගෙන බස් එකක් අවයින් ඌව අමතක කරලා මං ඉක්මනට බස් එකට නැග්ගෙ දැන් හයටත් ලග නිසා... නැගලා හැරිලා බැලුවේ අර හොන්තුවත් නැගලද කියලා බයෙන්... මං නැග්ග ගමන්ම බස් එක ඇද්දුව නිසා අරුට හිතා ගන්න වෙලාවක් තියෙන්න නැතුව ඇති... කිරිබත්ගොඩ එනකොට හයයි හතලිස් පහට විතර ඇති...

බස් එකෙන් බැහැලා අයෙත් වැඩට යන ගෙදරට කොල් එකක් ගත්තේ එයාලා එක්ක යන්න එනව කියපු නිසා...

"ට්‍රින් ට්‍රින් ට්‍රින්..." අයෙත් කලින් වගෙමයි...

"හෙලො..." එහා පැත්තෙන් ඇහුනේ එදා කතාකරපු පිරිමි කටහඩ...

"හෙලො මම මේ කිරිබත්ගොඩ බස් හොල්ට් එකෙ ඉන්නේ..."
"අහ්හ්... පොඩ්ඩක් ඉන්න නංගි මම පොඩි වැඩකට එළියට ඇවිත් ඉන්නේ..
මම අම්මට ඔයාව ගන්න කියන්නම්... එහෙම නැති උනොත් මමම එන්නම්... ඔයා කොතනද ඉන්නේ කියන්නකො හරියටම..."

"බස් ස්ටැන්ඩ් එකෙ..." හරියටම තැන දන්නෙ නැති නිසා මම කිවුවා...

"කොයි බස් ස්ටැන්ඩ් එකද... ඔතන බුදු පිලිමයක් තියෙනවද..."

මම වටපිට බැලුවෙ බුදු පිලිමයක් තියෙනවද බලන්න... එත් නැ නේ... මොකක් හරි මගසලකුණක් කියන්න තියෙනවද බලනකොටයි ලොකු සිද්ධාලෙප කටවුට් එකක් දැක්කේ...

"බුදු පිලිමයක් නම් නැ නේ... බිල්ඩිමක සිද්ධාලෙප කියලා ලොකුවට ගහලා තියෙනවා ඉන්නේ..."

"සිද්ධාලෙප කියලා කොහෙද බන් තියෙන්නේ..." එයා කාගෙන් හරි වගෙ අහන්වා ඇහුනා...

"අහ් හරි නංගි ඉන්න මම යලුවො කට්ටියක් එක්ක ඉන්නේ මෙහෙම්ම එන්නම් ඔයාව ගන්න... ඔයා මෙ බොක්ස් එක්කින්ද කතා කරන්නේ... හැන්ඩ් ෆොන් එකක් ලග නැද්ද..."

"නැ..." මම අසරණව කිවුවා...

"අහ් හරි එහෙනම් තව විනඩි පහකින් ගන්න... මට ඔයාව හොයගන්න බැරි උනොත්... පර අයිනට වෙලා ඉන්න... හරිද..."

"හරි..." කියලා මං ෆොන් එක තියලා බස් හොල්ට් එකෙන් මහා පාර පැත්තට ගියා...

විනාඩි පහක් පහු උනත් කවුරුත් එන පාටක් නැ වගෙ නිසා මම අයෙත් බස් ස්ටැන්ඩ් එකට ගිහිල්ලා කොල් එකක් ගත්තා...

"හෙලො මම මෙ..." මට කියන්න නොදි එහා පැත්තෙන් කතා කරන්න ගත්තා...

"අපි ඇවිත් ඉන්නේ ඔයා පෙන්න නැනේ නංගි... කොයි හරියෙද ඉන්නේ..."

"ඔයා කොතනද ඉන්නේ..." මම ඇහුවා...

"සිද්ධාලෙප බොර්ඩ් එක ගාව..."

"අහ් මට එතන පෙනවා මං පාරෙන් මෙහා පැත්තෙ ඉන්නේ..."

"ම්ම්ම්... මොකක්ද ඔයා ඇදලා ඉන්නෙ පාට කියන්න... මට තම පෙන්නෙ නැ නෙ... ආහ් හරි එන්නකො සුදු පාට කාර් එකක් නවත්තලා ඇති ඇවිත් එකට නගින්න..."

කාර් එකට නගින්න... එ වචන මගෙ හිතෙ අස්සෙන් දොංකාර දුන්නා... ෆොන් එක තියලා පාරෙන් එහා පැත්ත බැලුවෙ සුදු පාට කාර් එකක් හොයන්න...

-මතු සම්භන්දයි-



























Thursday, May 28, 2015

එක රැයක් දෙක කොටස






මාකට් එක ඉස්සරහා තියෙන ඔරලොසු කණුව දිහා බැලුවෙ වෙලාව හරිද කියලා... තව විනඩි පහලවක් වගේ ඉන්න වෙයි... නින්ද යයිද මන්දා... පොඩි ෆොන් එකක් ගත්තා නම් මෙ කරදරෙ නැනේ කියලා මට තේරිලා දැන් ගොඩක් කල්... එත් ඉතින් ෆොන් එකක් තියා අලුත් ඇදුමක් ගත්තේත් දැන් අවුරුදු තුනකට විතර කලින් තාත්තා හිටපු කාලේ... ඒ කාලෙ මතක් වෙලා ඇහැට උනපු කදුල ගිල ගත්තේ කවුරුවත් දකී කියලා... කෙල්ලෙක්ගෙ කදුලක් වාසියට ගන්න බලන්න ඉන්න සමාජේ මතක් වෙලා හිල්ලුනෙ මටත් නොදැනිම...

අහ්හ්... හතයි... වෙලාවටම ගන්න එක හරි මදිද මන්දා... එත් තව නම් ඉවසන්න බැ කියලා හිත හිත මම ෆොන් කණුව ගාවට ගියෙ අතේ ඉතුරු වෙලා තිබ්බ කාසි ටික ගැන ගැන... කලුවර නිසා පත්තරෙ හරියට පෙන්නේත් නැ... අමාරුවෙන් නොම්බරේ ගහලා කනේ තියාගත්තා...

"ට්‍රින් ට්‍රින් ට්‍රින්..."

කලින් වගෙමයි ගන්න පටක් නැ... හිත නොසන්සුන් උනේ තරහක් එක්කමයි... මෙච්චර වෙලා පාරෙ ඉදන් කට්ට කැවෙ මේකටද හිතුනා... එත් එක පාරටම  එහා පැත්තේන් කට හඩක් ඇහුනා... ඒ පාර ගැණු කෙනෙක්... එක එක්කෙනා ගන්නෙ මොන මගුලක්
න්නෙ නැ ජොබ් කිවුවට කියලා හිත මගෙන්ම අහනවා...

"හෙලොව්..." නන්නාදුනන ගැණු කටහඩ...

"අහ් හෙලො මම මෙ හවස කතා කරා අර පත්තරේ දැන්වීමට... එවලේ කතා කරපු කෙනා මට අයේ හතට ගන්න කිවුවා..."

"අහ් ඔව් ඔව් ඔයා කොහෙන්ද කතා කරන්නේ..."

"මම උලපනේ..."

"ම්ම්ම් මෙහෙමයි අපේ ක්ලාස් එකට ගර්ල් කෙනෙක් හොයන්වා... ඔයාට කැමයි ඉන්නයි දිලා දහයක් පඩි දෙන්න පුලුවන්..."

"මට දැනගන්න පුලුවන්ද කරන්න තියන වැඩෙ මොකක්ද කියලා..."

"හාහ් හාහ්... එහෙම ඉතින් එක වැඩක් කියන්න බැ ඔයා ඇවිත්ම බලන්න... ම්ම්ම්... මෙහෙමයි ඉතින් ඔයාට මෙතන ගෙදර කෙනෙක් වගෙ ඉන්න පුලුවන්... මායි පුතයි වැඩ කරන්න ගැණු ළමයි ටිකයි විතරයි ඉන්නේ..."

ගැණු කෙනා නොන්ජලෙට වගේ හිනා වෙලා කිවුවා... මට ඔන වුනේ මොන වගෙ වැඩක්ද කරන්න තියෙන්න දැන ගන්න... ගෙදර කෙනෙක් වගෙ ඉන්න පුලුවන් කිවුව එක ටිකක් අමුතුයි වගේ... හරියට වැඩෙ කිවුවෙ නැත්තේ අන්තිමට ගෙදර වැඩත් කරන්න වෙයිද දන් නැ... එත් රස්සා හොයලම මං දැනන් හිටියා මෙහෙම එකක්වත් හොයාගන්න තියෙන අමාරුව... ඒ නිසා එන විදිය අහගෙන මං ගෙදර ගියේ පහුවදාම වැඩට යන්න හිතාගෙන...

ඇදුම් ටික බැග් එකට දාගෙන ඇදට වැටුනේ හෙට ගමන ගැන හිතන්න... වෙලා ගියත් කොච්චියෙ තමයි යන්න වෙන්නේ මොකද බස් එකෙ යන්න බැ වමනේ යන නිසා... මෙහෙන් දොලහයි කාලට තියෙන එකෙ ගියොත් කොලඔට යනකොට තුනහාමාර විතර වෙයි කිවුවේ ස්ටෙශන් ඇහුවම... එ වෙලාවට ගියොත් රැ වෙන්න කලින් කිරිබත්ගොඩට යන්න පුලුවන්... රෑ ගිහින් එහා ගෙදර නැන්දාට මල්ලිට කැම දෙන්න කිවුවේ පඩි ගත්තාම කැමට යන ගාන ගෙවන්න පොරොන්දු වෙලා... හොද වෙලාවට නැන්දා කැමති වුනා... නැත්තන් රස්සවකට පිට යන්නෙ කොහොමද...

දන්නෙම නැතුව නින්දත් ගිහින් නැගිටිනකොට පරක්කුත් වෙලා... ඉක්මනට උදේට කන්න රොටි පුච්චලා මල්ලිට දිලා මගේ එක ඔතාගත්තේ මගදි බඩගිනි වෙයි කියලා හිතලා... එවෙලෙ බඩගින්නක් දැනුනෙ නැ යන්න තියෙන ගමන නිසා... හරි හැටි ඇදුමක් නැති උනත් බැග් එක උස්ස ගන්න බැරි තරම් බරට දැනුනේ හිතේ තියන බරටද මන්දා... එකත් ඇද ඇද වගේ ස්ටෙශන් එකට ඇවිත් බැලුවම කොච්චිය පරක්කුයි ලු... මං වට පිට බැලුවෙ ඉදගන්න තැනක් හොයාගන්න... පයින් මෙකත් උස්සගෙන ඈවිත් කකුල් කඩිත්තුව වගෙ...සෙනග පිරිලා ඉදගන්න තැනකුත් නැ... බැග් එක බිම තියලා එක උඩ ඉදගත්තේ මේ සෙනග එක්ක කොච්චියෙත් ඉදගන්න නැති වෙයි කියලා හිතුන නිසා...

දොලහයි කාලට එන්න තිබ්බ කොච්චිය ආවෙ එකයි පනහට... රැ වෙයිද කියලා හිත හිත මාත් සෙනග අස්සෙන් ගිහින් පෙට්ටියකට නැගගත්තා... ඇගිල්ලක් ගහන්න ඉඩක් නැ... ටිකක් දුර ගිහින් ඉඩ තියෙන පෙට්ටියක හිට ගත්තට බැග් එක උඩට දාගන්න බැ බර නිසා... මට බැග් එක දාගන්න බැරි බව දැක්ක නිසාද කොහෙද එහා පැත්තේ හිටපු කෙනා දෙන්න නංගි කියලා බැග් එක අරන් උඩට දැම්මා... එ බරෙන් නිදහස් උන නිසා මං අහිංසක විදියට හිනා වුනේ තැන්ක්ස් කියන ගමන්...

"ඔයා නාවලපිටියෙද..." එ කොල්ල ඇහුවා...

"
ඔව්... උලපනේ..." කියලා මං ලාවට හිනා උනේ කාත් එක්කවත් කතා කරන්න මගෙ හිතෙ කැමැත්තක් නැති නිසා...

"මාත් නාවලපිටියේ ඔයාව දැකලා නැනේ... "

එකට ඉතින් කියන්න දෙයක් නැති නිසා මං එකට ඉතින් කියන්න දෙයක් නැති නිසා මං යෙත් ලාවට හිනා වුනා...

පේරාදෙණියෙන් සෙනග අඩු වුන නිසා ඉදගන්න හම්බුනා... ජනෙලයක් ගාව සීට් එකට රින්ගල මං ඉදගත්තා විතරයි එහා පැත්තේ මනුස්සයත් බහින්න නැගිට්ට නිසා එකෙ අර කොල්ල ඉදගත්තා...

"අද නම් ට්‍රේන් එක පරක්කුයි නෙද..." ආයෙත් කාතවට එල්ලෙන්න බලාගෙන ඌ එහෙම කිවුවා... මං මුකුත් නොකීව නිසා ආයෙත් ඌ කියන්වා...

"රැ වෙයි කොලඔට යන්න..." කියන්න දෙයක් නැති නිසා මම "හ්ම්ම්..." කියලා හිනා උනා...

"ඔයා කොලඔද යන්නේ..." ආයෙත් අහනවා...

"ඔව්..." මං කෙටියෙන් උත්තර දුන්නේ යන ගමන ගැන මගෙ හිතේ තියෙන එවා නිසා...

"ජොබ් එකක් කරන්වද?"

මං දිහා බලන ගමන් ඇහුවෙ ඇදුමෙන් පැලදුමෙන් මාව මනින ගමන්... කාට වුනත් මාව දැක්කම හිතන්න බැ මගෙ තත්වෙ හිතාගන්න බැ... මොකද කොච්චර අඩුපාඩු තිබ්බත් මට තියන ඇදුම් ටික ලස්සනට පිලිවෙලට අදින්න මං පුරුදු වෙලා හිටියා... එ නිසා දකින අය හිතන්නේ වැදගත් ටිකක් සල්ලි තියෙන තැනක කෙනෙක් කියලා... එත් මම විතරයි දන්නේ දාගෙන ඉන්න කරබු දෙකත් ඉමිටෙශන් කියලා... බොරුවට සොබනෙට එහෙම අදිනව නෙවෙ මං කැමති වුනෙ නැ කොච්චර අග හිග කම් තිබ්බත් සමජෙ අනුකම්පාවට ලක් වෙන්න... මොකද අන්තිමට ඒ අනුකම්පව තමයි භූමිකම්පාව වෙන්නෙ... කෙටියෙන් ඔව් කියලා ජනෙලෙන් එලියට ඔලුව දැම්මෙ එ කරදරෙන් ගැලවිලා මගෙ සිතුවිලි වල අතරමන් වෙන්න ඔන නිසා...

කොලඔට එනකොට පහයි හතලිස් පහයි... ස්ටෙශන් එකෙන් එලියට ඇවිත් වැඩට යන තැනට කොල් එකක් ගත්තේ බැස්සම කතා කරන්න  කිවුන නිසා... එන්න ඔන බස් එක අහගෙන මං පාර පැනලා එහා පැත්තට අවේ කිරිබත්ගොඩ බස් එකක් අල්ල ගන්න... කවදාවත් කලින් කොලඔ ඇවිත් තිබ්බෙ නැති උනාට පුරුදුයි වගෙ ඉන්න උත්සහ කරේ කාගෙවත් අවධානයට ලක් නොවි ඉන්න...

"කවුරු එනකන්ද ඉන්නේ... " මම හැරිලා බැලුවෙ එ කටහඩට...



-මතු සම්භන්ධයි-

අගහරු හා සිකුරු ගැටෙන්නේ ඇයි?

දෙවන පරිච්ඡේදය පිරිමින් ගැටළු විසදීමට ප්‍රිය කරයි, නමුත් ඔවුන්ගේ උත්සාහය වැරදුණු විට හා එය අගය නොකරන විට නිරායාසයෙන් ඔවුන්ගේ උනන්ද...